ΤΜΗΜΑ ΦΥΣΙΚΗΣ - infogenesis - Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα: ΤΣΙΓΟΥΝΙΑ (AVARITIA)

Το αγαπημένο θανάσιμο αμάρτημα της εορταστικής περιόδου και υπ’ αριθμόν 3 στην «σ’ έχω μπανίσει τί μαλακίες κάνεις» λίστα του πάπα Γρηγοράκη: η τσιγγουνιά. Αν και η τσιγγουνιά είναι ένα από τα κουσούρια που κανείς, μα κανείς, πουθενά στον κόσμο, δεν χωνεύει με τίποτα, δεν έχει καταργηθεί ακόμα και ως εκ τούτου υφίσταται με status quo αμαρτήματος – με άλλα λόγια, τον τσιγγούνη πολλοί εμίσησαν, την τσιγκουνιά κανείς!

Η τσιγγουνιά δύο φανατικούς πολέμιους έχει κατά βάση: τους τρακαδόρους και τις γυναίκες. Οι μεν πρώτοι, για καθαρά πρακτικούς λόγους και λόγω ιδιοσυγκρασίας, έχουν μονίμως στο στόμα τους προτάσεις που αρχίζουν με το «έχεις να μου δανείσεις...» ή «μου δίνεις λίγο... και θα στο ξαναφέρω!» και πάντα είναι έτοιμοι για αφορισμούς του τύπου «Τι τσιγγούναρος που είσαι αδερφάκι μου!» ή «Σε γιατρούς να τα φας ρε τσιφούτη!». Από την άλλη πάλι, οι γυναίκες δεν αντέχουν την τσιγγουνιά με τίποτα. Είναι ανασταλτικός παράγοντας για τα κατά τ’ άλλα ακαταμάχητα βέλη του αυθόρμητου και κεραυνοβόλου έρωτα. Μάλιστα, υπάρχουν δύο είδη γυναικείας τσιγγουνιάς. Το πρώτο είναι το πιο κλασσικό και αναμενόμενο: Οι ανήκουσες σ’ αυτή την κατηγορία ενδόμυχα εξάπτονται και προσελκύονται από τον άντρα τροφό, που μπορεί να παρέχει απλόχερα την υπερβολή, το κάτι παραπάνω, την πολυτέλεια στη ζωή τους, δημιουργώντας τους έτσι ψευδαισθήσεις ασφάλειας. Το γνωστό σε όλους μας αξίωμα «όποιος γαμάει πληρώνει» εν ολίγοις. Είναι οι γυναίκες οι οποίες έχουν ξεχάσει πως έχουν πορτοφόλι και οι ίδιες ή, και να έχουν, σίγουρα έχουν ξεχάσει πού το έβαλαν μια φορά κι έναν καιρό και έκτοτε ουδέποτε το ακούμπησαν. Στην έτερη κατηγορία έχουμε τις λεγόμενες δυναμικές και ανεξάρτητες γυναίκες. Αυτές είναι μια πιο σοφιστικέ έκδοση της κλασσικής τσιγγούνας. Δεν αντέχουν με τίποτα να παίρνουν από τον σύντροφό τους, νιώθουν άβολα στην θέα των δώρων και πιστεύουν ακράδαντα στο λεγόμενο ‘δόγμα του φιλότιμου φοιτητή σε σούπερ-μάρκετ’: «τόσα έχω, με τόσα θα περάσω και δεν θα ζητήσω δεκάρα από κανέναν! Κουλή δεν είμαι, μπορώ να δουλέψω!». Είναι πολύ πιθανόν να σε αποπάρουν ή να σε βρίσουν εάν είσαι δοτικός μαζί τους. Σίγουρα δεν θα σου πουν ευχαριστώ πάντως. Η τσιγγουνιά της συγκεκριμένης κατηγορίας είναι χειρότερη και κολασιμότερη της πρώτης, καθότι πρόκειται για τσιγγουνιά συναισθημάτων.

Ύστερα βέβαια υπάρχει και η γενικότερη τσιγγουνιά ή τσιγγουνιά εξαιτίας συμβάσεως. Όπως είπαμε και στην αρχή, ειδικά τώρα κατά την περίοδο των γιορτών, η εν λόγω μορφή τσιγγουνιάς δίνει και παίρνει. Έχουν που έχουν οι μισθοί τα χάλια τους και η οικονομία ετοιμάζεται για σάλτο μορτάλε από την ψηλότερη εξέδρα της πισίνας, έχεις και τους Παπαδοπουλαίους που θα πας να δεις την Πέμπτη και πώς θα πας βρε αδερφέ; Έτσι με άδεια χέρια; Πάρ’τους κάτι φτηνό, ξεπέτα τους στο τσάκα τσάκα, να βγάλουμε την υποχρέωση και ώχου πια! Έτσι, σιγά σιγά, η έννοια του δώρου, τα κλασσικά «ξείνια» του Ομήρου, χάνουν και αυτά την αξία τους και το νόημά τους και καταλήγουμε απλώς να ανταλλάσσουμε σαβούρα αναμεταξύ μας... η οποία θα πεταχτεί στην επόμενη εκαθάριση του παταριού!

Το να δίνεις είναι χαρά, είναι ηδονή, είναι μία από τις πλέον έμφυτες και ενστικτώδεις τάσεις του ανθρώπου. Για να ξέρεις να δίνεις όμως πρέπει να ξέρεις και να παίρνεις. Σε όλα τα επίπεδα...

Σήμερα μπορείς να πάρεις και να δώσεις εύκολα. Το πρόβλημα λύνεται με τα απαραίτητα χρήματα και μια βόλτα στον κοντινότερο γυάλινο πυργο-υπερκατάστημα της μικρής γραφικής γειτονιάς σου. Στατιστικά, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αγοράζουν δώρα και άρα εξίσου μεγάλος αριθμός ανθρώπων δέχεται δώρα.

Λύθηκε λοιπόν το πρόβλημα; Την πατάξαμε την τσιγγουνιά; Μονάχα κάτι γεροπερίεργοι μείνανε που δεν ανοίγουν την πόρτα τους στα παιδάκια που θέλουν να τους πουν τα κάλαντα;

Ίσα ίσα, το αντίθετο... τα περισσότερα δώρα σήμερα έχουν φανταχτερά περιτυλίγματα και γυαλιστερά περιεχόμενα αλλά δίνονται από μουντά χέρια με θαμπά χαμόγελα και τα παίρνουν άνθρωποι οι οποίοι θα προτιμούσαν να τους άφηναν στην ησυχία τους... αυτή είναι η αμαρτία, η θανάσιμη... από την οποία και θα πεθάνουμε μια μέρα!

Μάριος Κουτσούκος